blog

Column: Geen dialoog

Publicatie

16 mei 2012

Auteur

Henk Leegwater, Lexxin

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Voor een columnist is het fijn te merken dat mensen geraakt worden door zijn column. Dat was zeker het geval met mijn vorige column over veiligheid. Twee van de reacties kwamen van de partijen die ik in mijn column noemde. Beiden deelden niet mijn mening over het gebrek aan zelfreinigend vermogen van de chemische procesindustrie.

Met Odfjell heb ik een e-mail wisseling gevoerd, die heeft geresulteerd in een afspraak met de site manager en een bezoek aan de terminals. Het kostte weliswaar wat moeite, maar de dialoog gaat op gang komen en dat stel ik zeer op prijs.

Dat is niet gelukt met de VNCI. Nogal verongelijkt stuurden zij een ingezonden brief aan PetroChem. De redactie gaf mij de gelegenheid hierop te reageren. Vervolgens hebben zij, het principe van hoor en wederhoor toepassend, aan de VNCI mijn reactie vooraf laten lezen. Wat blijkt? Het is met de VNCI nog erger gesteld dan ik al dacht. Als mijn weerwoord zou worden geplaatst, dan trokken zij hun ingezonden brief in. Geen dialoog in dit blad dus en daarmee ook geen gelegenheid tot verbetering.

Merkwaardig toch? Juist in de chemische industrie waar we elkaar in een dialoog al vragend aanspreken op (onveilig) gedrag. Zo leren we van elkaar en boeken we vooruitgang. Odfjell lijkt dit nu begrepen te hebben, maar onze ‘eigen’ VNCI? Onder invloed van de VNCI is mijn mening in de vorige editie van PetroChem weg gecensureerd. Naïef vindt u niet? Een columnist laat zich immers niet zomaar de mond snoeren.

Ik schreef al dat ik dacht dat de tijd van de Pravda voorbij was, bij de VNCI in ieder geval niet. Hun enige kritiek is dat ik de VNCI ten onrechte verwijt alleen positieve berichten op hun site te zetten. Is deze kritiek terecht? Inderdaad, op de VNCI-website staan zowel positieve als negatieve berichten. Als het echter om negatieve berichten gaat, betreffen het uitsluitend verwijzingen naar sites zoals die van De Telegraaf, Metro, provinciale kranten of die van politieke partijen zoals Groen Links. Het lijkt dan toch meer op iemand die zegt een grote weldoener te zijn, omdat hij veel mensen kent die geld overmaken aan goede doelen. Totaal geen eigen mening dus. Die blijkt de VNCI overigens wel te kunnen hebben als om positieve zaken gaat.

Aan de essentie van mijn kritiek wordt geen aandacht besteed. De essentie is dat er helaas bedrijven zijn, zoals Chemie-Pack en Odfjell, die door het stelselmatig overtreden van regels de hele bedrijfstak te schande zetten. De VNCI die toch staat voor deze bedrijfstak, durft hierop zelf niet inhoudelijk te reageren, toont zich niet geschrokken of ontdaan. Waar is men bang voor? Toon meer lef, zou ik zeggen, conform de volgende anekdote. Het bekende slimme Jantje vraagt aan de juf tijdens een aardrijkskundeles: ‘Juf, hoe zwaar weegt de aarde?’ De juf weet zich geen raad. De aarde trekt toch massa aan, kan die zelf dan wat wegen? Zij denkt af te gaan door geen antwoord te kunnen geven. Haar slimme ingeving: ‘Goede vraag Jantje, laten we daar allemaal over nadenken en kijken wie morgen het goede antwoord heeft.’ Juf googlet zich die avond suf en leert het verschil tussen massa en gewicht. De volgende dag mogen de kinderen met hun oplossing komen. Niemand heeft het goed en met grote trots en vol zelfvertrouwen schrijft de juf het juiste getal, dat zij zorgvuldig uit haar hoofd heeft geleerd, op het bord. Het wordt even indrukwekkend stil in de klas totdat Jantje weer zijn vinger opsteekt: ‘Juf, is dat met of zonder mensen?’

Duidelijk zo? Of zou de VNCI, die ik niet kan betrappen op veel begrip, dit beter snappen: Don’t shoot the messenger.

Henk Leegwater is onafhankelijk consultant

Henk Leegwater, Lexxin

Neem contact op - Bekijk profiel

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.