blog

Column: Groene energie

Publicatie

5 mei 2015

Auteur

Chris Aldewereld

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Je kunt er tegenwoordig niet meer omheen: Groene energie. Overal verschijnen zonnepanelen en windmolens. En hoewel iedereen voor het gebruik van duurzame energie is en tegen het gebruik van fossiele brandstoffen, hoor je toch ook veel geklaag over deze vorm van energieopwekking. Want die windmolens vinden we lelijk, ze maken herrie, verpesten het landschap en ons mooie uitzicht, de zonnepanelen van de buren glinsteren zo vervelend, en ga zo maar door. Doodmoe word je ervan.

 

Protest
En die houding hebben we in Nederland toch zoveel. Want om even bij het energievraagstuk te blijven, we willen allemaal onze iPhone dagelijks opladen, maar dat mag niet ten koste gaan van het milieu. De steenkolencentrales vinden we vies, smerig en ouderwets. En kernenergie is al helemaal niet bespreekbaar meer sinds de ramp in Fukushima.
Maar als er een locatie wordt gezocht om windmolens neer te zetten, dan geven we spontaan niet meer thuis. Totdat de overheid besluit die dingen binnen zichtsafstand te zetten, want dan beginnen we ineens heel hard te protesteren. Die verschrikkelijke dingen wil je toch zeker niet in je achtertuin hebben? Ok, dan moeten ze maar gegroepeerd worden op het IJsselmeer, of buiten de kust, op zee. Maar nee! Als ik dan op een mooie dag naar het strand wil, zit ik nog heel de dag tegen die dingen aan te kijken. Daar willen we ze ook niet. Dus eigenlijk willen we geen windmolen, maar toch willen we wel groene stroom.
Voedsel, nog zo’n zaak. We willen allemaal niets extra’s betalen voor ons eten, maar toch moet het biologisch zijn. En vooral maatschappelijk verantwoord. Ons vlees moet voldoende ruimte hebben gehad om rond te lopen, als het maar niet in onze ‘achtertuin’ is. En op de groente en fruit mogen geen chemicaliën en bestrijdingsmiddelen zijn gebruikt. Maar als de aardbeien een rare vorm hebben of vlekken hebben, dan kopen we ze niet. Dus wat willen we nu?

 

Keerzijde
Zo gaat dat ook met de chemie. Een geïndustrialiseerde omgeving willen we niet zien. Fabrieken zijn vervuilend, gevaarlijk en lelijk. Niemand wil schoorstenen zien als hij uit het raam kijkt. En iedereen denkt dat alle rook uit die schoorstenen giftig is, de ozonlaag afbreekt en het broeikaseffect versterkt. Maar toch gebruiken we de producten uit die fabrieken dagelijks. Bij bijna alles wat we doen. ‘Chemie is overal’ was de slogan om de chemie te promoten. Of dat echt gewerkt heeft, weet ik niet, maar de zin klopt nog altijd.
En dan te beseffen dat ik een aantal jaar geleden, met een aantal toenmalige medestudenten, nog een toekomstscenario heb geschetst waarin fossiele brandstoffen vervangen zouden worden door water en lucht. Een soort fotosynthese in een fabriek zou de nieuwe leverancier van basischemicaliën worden. Dit idee was goed genoeg om tijdens het Petrochem-congres in de prijzen te vallen. En het grote publiek zal wellicht ook wel interesse hebben in het duurzame karakter. Maar als men wist dat ditzelfde voorstel gepaard gaat met een soort koeltorens die de CO2 uit de lucht moeten filteren, dan zal het enthousiasme wel weer ver te zoeken zijn. Windmolens zijn al een probleem, laat staan koeltorens.

 

Keuzes maken
Kunnen we in Nederland niet gewoon accepteren dat bepaalde zaken een keerzijde hebben. Als we het één willen, zullen we het andere erbij moeten nemen. En als we het anders willen, kost dat meestal geld. Laten we keuzes durven maken en daar dan ook vol voor gaan. Zo denk ik nog steeds dat het prijswinnende scenario best een goed idee is. Dan hebben we gelijk een oplossing voor een aantal keerzijdes.

 

Chris Aldewereld is ingenieur Scheikundige Technologie en werkzaam als Adviseur Industriële Veiligheid.
Aldewereld@gmail.com

Petrochem 8, 2020

1 december 2020

nieuws

Sabic en Plastic Energy starten bouw fabriek voor chemische recycling plastic

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.