blog

Column: Ter dood veroordeeld en toch springlevend

Publicatie

30 sep 2013

Auteur

Jan Van Doorslaer

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

We hadden in België net de troonswissel van 21 juli achter de rug toen mijn oog viel op een mededeling van de Belgische federatie voor chemie & life sciences, essenscia. Die had het over een event dat in de Belgische pers op bitter weinig aandacht kon rekenen. De pers was nog volop bezig met ons nieuwe koningspaar Filip & Mathilde waarmee vele Belgen geen echte “chemie” hebben, eerder “alchemie”.

Des duivels

Toen dacht ik: eindelijk! Want in 1988 begon ik in de chemie te werken en was polyvinylchloride het lelijke eendje onder de kunststoffen. Ik kreeg er toen mee te maken omdat mijn werkgever een kleine productie voor PVC had. De capaciteit was zo klein dat ze in de loop van de jaren negentig werd gesloten wegens niet-langer concurrentieel met grote producenten als Solvay in de directe buurt en wegens ‘niet langer kernactiviteit voor de BASF-groep’. PVC lag toen erg onder vuur van Greenpeace & volgelingen. Die hadden het scheikundige element “chloor” des duivels verklaard op basis van zeer selectieve criteria, maar dat waren en zijn we van Greenpeace & Co inmiddels wel gewoon.

Ik herinner me nog dat de pvc- en chloorproducenten immense inspanningen deden om het imago van chloor hoog te houden of minstens van de neergang te behoeden. We stonden als chloorgroep binnen de chemiefederatie zelfs ooit met een stand op de beurs het Voedingssalon van Brussel om de voordelen van pvc – als ideale verpakking voor voedingswaren, want een oxidantafschermer – en chloor aan te prijzen. Ik herinner me dat de weinige vragen die we kregen, gingen over ontsmetting van private zwembaden en waar dergelijke producten konden worden gekocht. Het bleef bij die ene “populistische” exhibitie.

Er werden op een bepaald moment ook betogingen georganiseerd met medewerkers uit de sector van de pvc-producenten om de Europese autoriteiten duidelijk te maken dat een ban van pvc heel wat sociale gevolgen zou hebben. Medewerkers uit de chloor- en pvc-productie begonnen zelfs met een eigen actiegroep: de chlorofielen, zij die wel geloofden in de toegevoegde waarde van chloor en derivaten. Ik durf vandaag betwijfelen dat de eurocraten daarvan onder de indruk waren. Ik weet inmiddels dat in Europa andere wegen moeten en kunnen worden bewandeld om extremiteiten in te dijken. Toch volgden sommige overheden de twijfels rond het gebruik van pvc en werd het gebruik van pvc-ramen geweerd uit openbare aanbestedingen en werden private bouwaanvragen kritisch bekeken als pvc-ramen werden voorzien.

Bescheiden begin

Dat pvc als kunststof kan worden gerecycleerd weten we al vele jaren. Oud pvc kon wel worden ingezet voor de productie van producten met lagere kwaliteitseisen, zoals zitbanken, geluidsschermen, goedkope tuinmeubelen, vloerbekleding, buizen allerhande… Maar oud pvc ook inzetten voor nieuw pvc, daar was het even wachten op. In het ondernemende West-Vlaanderen (met name in Diksmuide) staat nu een installatie die pvc-ramen en andere harde pvc-bouwmaterialen kan recycleren. Het gaat om – laat ons eerlijk zijn – een bescheiden begin met een capaciteit van twintigduizend ton terwijl er tegen 2020 zowat achthonderdduizend ton moet kunnen worden gerecycleerd in heel Europa.

België is ook maar een stukje Europa, zij het wel een belangrijk pvc-producent en verbruiker. Een van de grootste pvc-raamfabrikanten zit uitgerekend met de hoofdzetel in West-Vlaanderen. En maken ze dan van de oude pvc-ramen totaal nieuwe? ‘Jaein’, zouden de Duitsers zeggen. Het gerecycleerde pvc wordt gebruikt voor de productie van de kernprofielen en die worden aangevuld en bekleed met nieuwe pvc voor de buitenste lagen. Dus helemaal gesloten is de kringloop nog niet, maar dat zal wel een “technicality” zijn zeker. De duurzaamheid is er alleszins mee gebaat.

Conclusie: een ter dood veroordeelde blijkt nog springlevend, want pvc-ramen heb je nu in alle vormen en gedaantes en behoren met dubbel- tot driedubbel glazen inzetruiten tot dé energiespaarders in de woningbouw en vaak ook tot de favorieten van jonge architecten en ontwerpers. Of om het met een zeer royale uitdrukking te zeggen: De pvc is dood, lang leve de pvc.

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.