blog

Column: Toetsing

Publicatie

19 mrt 2012

Auteur

Chris Aldewereld

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

Heeft u hem gelezen, de column van Henk Leegwater in Petrochem nummer 2 van dit jaar? Hij geeft in dat artikel een chemisch bedrijf op haar donder, omdat het de kantjes ervan af loopt op het gebied van veiligheid. Hij spreekt van het niet nemen van verantwoordelijkheid en dat ook branche-organisaties meer mogen doen om de branche te zuiveren van rotte appels.

Hoe ironisch is het dat juist deze column in het Petrochem-nummer met als thema industriële veiligheid staat. Het steekt schril af tegen een ander artikel in datzelfde nummer, dat juist over het verminderen van de toezichtlast van de overheid gaat na het sluiten van een convenant. Bij beide artikelen gaat het om de veiligheidscultuur. Het ene bedrijf vindt het juist logisch om verantwoordelijkheid te nemen en gaat ook heel ver in die verantwoordelijkheid, terwijl het andere juist een heel ander beeld lijkt te hebben van verantwoordelijkheid. De cultuur van beide bedrijven ligt mijlenver uit elkaar.

Hoewel het woord regelmatig wordt gebruikt, is veiligheidscultuur eigenlijk niet echt iets tastbaars. Het is een samenloop van vele verschillende factoren, met als belangrijkste aspect de attitude ten aanzien van veiligheid. Dat maakt het lastig om er een goed oordeel over te geven. Het komt vaak neer op onderbuikgevoelens, die niet altijd gestoeld zijn op harde feiten. En dat maakt het voor bedrijven lastig inzicht te krijgen in de eigen cultuur. Vaak heerst de gedachte dat het toch wel goed zit, omdat er aandacht, tijd en geld aan veiligheid wordt besteed. En er vinden toch niet zo veel serieuze incidenten plaats. Mensen gedragen zich toch veilig en volgen de regels, voor zover men weet.

Niet alleen het gedag, maar juist het aanzetten tot gedragsverandering is het gevolg van een goede veiligheidscultuur. Mensen dwingen veiliger te werken is mooi, maar het motiveren van mensen om uit zichzelf naar meer veiligheid te streven, is beter. Cultuur is iets wat je onbewust mee krijgt binnen een bedrijf en wat je vanzelf over begint te nemen.

Managementsystemen zijn certificeerbaar, zoals ISO 9001, 14001 en 18001, maar veiligheidscultuur kent geen standaard waartegen wordt gewogen. En juist zonder een goede houding heeft een gecertificeerd managementsysteem niet het effect dat het zou moeten hebben. Misschien wordt het tijd dat er een dergelijke certificering gaat komen, of een gerenommeerde check, op veiligheidscultuur. Het benoemen en controleren van aspecten die een duidelijke aanwijzing zijn hoe de cultuur binnen een bedrijf is. Maar dat vraagt om een langdurige, diepgaande en lastige audit, waar veel bedrijven niet om zullen zitten te springen.

Toch zou een dergelijke toetsing voor bedrijf en overheid voordelen kunnen opleveren. Niet alleen weet een bedrijf dan waar het staat en wat er mogelijk kan worden verbeterd. Ook zou een certificering op veiligheidscultuur kunnen leiden tot meerdere soortgelijke convenanten als hierboven genoemd, met vervolgens minder inspectielast door de overheid tot gevolg. De overheid op haar beurt hoeft dan minder controles uit te voeren, maar wel meer steekproefsgewijze controles op de cultuur en de uitvoering van de certificering.

Aldewereld@gmail.com

 

Chris Aldewereld is ingenieur Scheikundige Technologie en werkzaam als Adviseur Industriële Veiligheid.

Petrochem 8, 2020

1 december 2020

nieuws

Sabic en Plastic Energy starten bouw fabriek voor chemische recycling plastic

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.