blog

Column: Vertrouwen

Publicatie

16 feb 2012

Auteur

Henk Leegwater, Lexxin

Categorie

Petrochem

Soort

blog

Tags

transparant

Begin deze maand levert Googlen op Odfjell kreten op als ‘Terminal Odfjell gevaar voor werknemers en omgeving’ en ‘Er komen gevaarlijke stoffen vrij’ en ‘Odfjell neemt het niet zo nauw met de meldplicht’ en ‘Tankopslagbedrijf Odfjell in de Botlek blijft onder verscherpt toezicht staan.’ Ik voel plaatsvervangende schaamte. Tot nu toe ben ik altijd trots geweest om in de chemische procesindustrie te werken. Op een VNCI jaarvergadering heb ik in mijn functie als jurylid voor de Responsable Care Award het publiek zelfs voorgehouden dat je beter als werknemer op een chemie-site kunt rondlopen, dan als patiënt in een ziekenhuis kunt liggen. Ik baseerde deze uitspraak op mijn ervaringen als consultant voor patiëntveiligheid in verschillende ziekenhuizen. 

De betrokken milieugedeputeerde van Zuid Holland stelt over Odfjell: ‘Het bedrijf moet zijn verantwoordelijkheid nemen.’ Nu houd ik iedereen altijd voor dat wij dat ook doen; wij nemen onze verantwoordelijkheid. We hebben dat overigens wel moeten leren. Vroeger begrepen wij dat ook minder. Een mooi voorbeeld vind ik het verschijnsel epinastie; het slap hangen van bladeren van planten door blootstelling aan etheen. Drie decennia geleden kwam het regelmatig voor dat mensen in de buurt van DSM in Limburg belden om te melden dat zij de blaadjes in hun tuin of volkstuin slap zagen hangen. Zij kregen dan als antwoord van DSM dat er geen storingen bekend waren. Want waarom zou je iets erkennen als je nog niets weet? Rijpend fruit stoot immers ook etheen uit. Maar nu neemt het bedrijf zijn verantwoordelijkheid. Men dankt de klager/melder en gaat op onderzoek uit. Uiteraard is de kans nagenoeg honderd procent dat dit komt door een lek van etheen, bijvoorbeeld door het niet goed spoelen van een apparaat dat onderhoud behoeft.

Ook werd vroeger bij een melding van stankoverlast eerst verwezen naar een mogelijk barbecueënde buurman. Tegenwoordig wordt eerst de hand in eigen boezem gestoken. De melder wordt nu overigens keurig teruggebeld als de oorzaak bekend is. Zelfs als de oorzaak niet is gevonden. Men neemt dus zijn verantwoordelijkheid. Daarbij worden incidenten tegenwoordig op de internetsite van Chemelot geplaatst onder het kopje ongewone voorvallen. Het Chemie Park Delfzijl deed dat al veel langer, alleen is die informatie nu helaas niet meer zoals voorheen prominent op de voorpagina te vinden, maar een muisklik verder en ietwat verstopt onder het knopje Actueel. Dat is jammer, maar men neem wel zijn verantwoordelijkheid.

Helaas is gebleken dat niet iedereen dit doet en Odfjell al helemaal niet. Niets te vinden op hun website. Ook de directeur in het acht uur journaal toonde zich niet geschrokken of ontdaan en strijdvaardig om de problematiek op te lossen. En de VNCI? Ook op hun website alleen maar positieve berichten. En ik maar denken dat de tijd van de Pravda voorbij was. Waar is het zelfreinigende vermogen van de chemische procesindustrie? Zelfs Chemie-Pack was blijkbaar niet voldoende. Eerder pleitte ik in deze column, in oktober 2010, er al voor om ook een Loser Award in te stellen, zoals ik die had gezien bij Perfetti VanMelle in Jakarta. Vooral om te laten zien hoe je tot verbeteringen kunt komen. Zo’n openheid geeft vertrouwen. Dat wil toch ieder bedrijf die slecht in het nieuws is geweest? Hoewel ik weinig kans maak, ga ik het de VNCI toch voorstellen. Om het hen gemakkelijk te maken, meld ik mij tevens aan voor deze jury. Het eerste jaar zal het voor de jury niet moeilijk zijn om de Loser Award 2012 toe te wijzen.

Henk Leegwater is onafhankelijk consultant

Henk Leegwater, Lexxin

Neem contact op - Bekijk profiel

Wellicht vindt u deze artikelen ook interessant

Schrijft u in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte.